Hij schudt zijn hoofd. “Ik voelde me prima. Dat was precies het probleem.”
Mohammed zit aan zijn keukentafel. Koffie voor zich. Handen gevouwen. Dertig jaar in de bouw, elke ochtend een rondje lopen, nooit gerookt. Niet het type mens, zou je denken, dat iets heeft zonder het te weten.
“Mijn vrouw zei al een tijdje: ga eens naar de dokter. Maar waarvoor? Ik had nergens last van. Ik bewoog, ik at redelijk, ik werkte hard. Wat zou er mis kunnen zijn?”
Wat er mis was, ontdekte hij niet bij de huisarts. Hij ontdekte het op een woensdagmiddag in het buurthuis. Er stond een bloeddrukmeter. Hij dacht: waarom niet. 178 over 105.
“Ik wist niet eens wat dat betekende. De wijkverpleegkundige legde het uit. Ze zei: dit is te hoog. Vandaag nog bellen.”
Ze herinnert zich die middag. Niet vanwege Mohammed. Vanwege wat ze in het geheel zag. “Geen witte jas, geen afspraak, geen wachtkamer. Gewoon een tafel, een bloeddrukmeter en de deur open. Dat was alles.”
Ze is zeventien jaar wijkverpleegkundige. De laatste twee jaar gaat ze ook de buurt in bij mensen die nog geen zorgvraag hebben. Kijken wat er speelt voordat het escaleert.
“Vijf van de vierentwintig mensen die we die middag maten hadden een bloeddruk die directe actie vroeg. Vijf. Allemaal zonder klachten. Allemaal mensen die, als wij er niet waren geweest, nog maanden of jaren door zouden zijn gegaan.”
Ze stopt even.
“Dat is geen falen van die mensen. Dat is een falen van het systeem. Je kunt niet verwachten dat mensen naar de dokter gaan voor iets wat ze niet voelen.”
Mohammed belde nog dezelfde middag. Drie dagen later zat hij bij de huisarts. Er bleek ook een verhoogde bloedsuiker. Geen diabetes. Wel prediabetes.
“De huisarts zei: goed dat je dit nu weet. Als je dit nog vijf jaar niet had geweten, hadden we een ander gesprek gevoerd.”
Negen maanden later. Bloeddrukpillen, aanpassingen in zijn voeding, meer bewust van wat hij eet. De bloeddruk staat nu op 128 over 82.
“Het gekke is: ik voel me nu beter dan voor die woensdagmiddag. Maar toen voelde ik me ook prima.” Hij lacht kort. “Ik snap nu pas wat dat betekende.”
De wijkverpleegkundige knikt. Ze kent het patroon.
“De winst van preventie is onzichtbaar. Je ziet niet het hartinfarct dat niet kwam. Niet de beroerte die uitbleef. Niet het ziekenhuisbed dat leeg bleef. Dat maakt het zo moeilijk te financieren. En zo gemakkelijk te bezuinigen.”
Ze staat op. Nog twee huisbezoeken.
“Maar Mohammed weet nu wat 178 over 105 betekent. Een jaar geleden niet. Dat is een verschil dat telt.”
Portret in Pastel
30 x 40 cm
Door Jennifer Bergkamp
Preventie data in de reacties
